LA REINE DE MONTPARNASSE

LA REINE DE MONTPARNASSE


Ze is bloedmooi en wil behagen. Artiesten en collectioneurs houden van haar. Ze betovert hen met haar ongebreidelde levenslust en spontane verleidelijkheid. Hoewel haar leven een aaneenschakeling van verslaving en ontwenning is, bewaart ze haar grote liefde voor de kunst en ligt het kunstenaarsmilieu van Montparnasse aan haar voeten.

Alice Prin wordt op 20 oktober 1901 geboren in Châtillon-sur-Seine. Ze is een bastaardkind dat op zichzelf is aangewezen. Op 12-jarige leeftijd wordt ze naar Parijs gestuurd. Eenzaam dwaalt ze door de verlaten straten. Ze bekijkt de kokette dames op straat en wil worden zoals hen. Stiekem smeert ze haar haar in met olie om krullen te krijgen. Ze verft haar lippen met bloemblaadjes van geraniums en kleedt zich met spullen die ze op de kop kan tikken op rommelmarkten.

Ze is amper vijftien wanneer ze voor de eerste keer poseert in het atelier van een beeldhouwer in de impasse Ronsin. Alice heeft slechts twee doelen: haar strijd tegen de armoede winnen en de liefde ontdekken. Ze duikt onder in een verlaten loods in de rue de Vaugirard waar ze de schilder Chaim Soutine leert kennen. Hij neemt haar mee en introduceert haar bij zijn vrienden. Dikwijls gaat ze met honger naar bed, maar het kunstenaarsmilieu bezorgt haar levensvreugde en doet haar miserie vergeten. Ze benijdt Aïcha, Mireille, Silvia, Germaine, … modellen en danseressen. Ze wil beter doen dan hen.

Op zeventienjarige leeftijd begint ze een relatie met Maurice Mendjizki, een Pools-Joodse schilder. Hij geeft haar de naam die ze haar leven lang zal dragen: Kiki de Montparnasse. Haar eerste naaktfoto’s door Julian Mandel slaan in als een bom. De controverse deert Kiki niet. Ze blijft poseren. Nu voor de schilder Foujita. Zijn schilderij ‘Le nu couché à la toile de Jouy’ wordt op het Salon d’automne van 1922 voor 8.000 francs verkocht. Het zal haar leven definitief veranderen. In de bars Le Dôme, la Rotonde en le Sélect wordt ze bejubeld door het kunstenaarsmilieu. Het wordt haar nieuwe thuis.

le nu couche                                                 © mam paris

Misschien bestaat het toeval niet en is alles voorbestemd. Op een dag zitten Kiki en haar vriendin Marie Vassiliev op een terras. Ze gedragen zich ongemanierd waardoor de ober hen weigert te bedienen. Er ontstaat een felle woordenwisseling tussen de drie die aandachtig gevolgd wordt. Een deftige dame en heer aan de overkant roepen de ober tot bij hen. De twee meisjes zijn vrienden zijn en het koppel zal het drankje wel betalen. De deftige man in kwestie is de Amerikaanse fotograaf Man Ray. De ontmoeting zal Kiki’s leven een nieuwe wending geven. Niet veel later wordt ze zijn vaste partner. Op Man Ray’s vraag of ze zijn model wil worden, weigert ze lakoniek. Kiki wil enkel poseren voor een schilder die langzaam creëert en niet voor een fotograaf die een direct beeld maakt. Man Ray kan haar toch overtuigen. Hun samenwerking levert iconische beelden op: ‘Le Violon d’Ingres’ uit 1922 en ‘Noir et blanche’ uit 1926 zijn daar enkele voorbeelden van.

violon           noir et blanc
© yellowkorner

Haar manier van leven deint uit. Wanneer in 1930 een boek in de Verenigde Staten verschijnt dat haar levenswandel beschrijft, reageert het publiek gechockeerd. De onthullingen worden omschreven als literair exhibitionisme. Kiki trekt het zich niet aan. Ze wil vrij zijn en ziet haar ongeremde liefde niet als een vorm van vulgaire prostitutie.

Het leven van Kiki neemt almaar brutere vormen aan. In dronken toestand schopt ze geregeld keet en vliegt meermaals de gevangenis in. Ze verandert van vriend al was het een kledingstuk. Eind jaren dertig hoopt ze een eigen muzikale carrière uit te bouwen bij het platenlabel ‘Polydor’. Haar levensstijl maakt haar langzaam kapot. Ze geraakt verslaafd aan de drugs en dan breekt de Tweede Wereldoorlog breekt uit. Wegens de haat van de Duitsers ten overstaan van kunstenaars, verlaat ze noodgedwongen Parijs en gaat aan de Côte d’Azur wonen.

Het wilde leven heeft duidelijk zijn sporen nagelaten. Kiki’s gewicht is overdadig toegenomen en in haar ogen staat een naderende dood te lezen die ze tracht te verdoezelen met overdadige maquillage. Ze is een schim geworden van wie ze ooit is geweest. Op 23 maart 1953 sterft ze eenzaam en zonder geld. In de cabarets rond Montparnasse wordt geld ingezameld om een doodskist voor haar te kopen.

Kiki krijgt haar laatste rustplaats daar waar ze ooit het leven dirigeerde. Ze wordt begraven op het kerkhof van Montparnasse. Het opschrift op haar graf verwoordt haar levensverhaal: ‘Kiki, chanteuse, actrice, peintre, Reine de Montparnasse, 1901-1953’.

Hoofdafbeelding © 24hoursinthelifeofawoman

Categories