GIDEON KIEFER 511244284242421

GIDEON KIEFER 511244284242421


Het werk van Gideon Kiefer (°1970) fascineert omwille van zijn gelaagdheid en de ongrijpbaarheid van de getekende (schijn)werkelijkheid. De tekeningen stralen een bizarre sfeer uit waar uitbundigheid geen bestaansrecht lijkt te hebben. Menselijke figuren onderzoeken of worden onderzocht. Vogels lijken te vliegen, maar hangen bij nader inzien vast aan stokken. Kubussen en vreemde takken houden de figuren in hun greep. In deze ‘gefakete’ werkelijkheid waar niets lijkt te kloppen, brengt Gideon een eigen boodschap waarbij filosofie en poëzie nooit ver weg zijn. Naar aanleiding van zijn solotentoonstelling bezoek ik het atelier van de kunstenaar. Een voorrecht dat uitmondt in een boeiend gesprek.

IMG_3895        IMG_3894
Foto’s © Cécile &  Rosie

De tekeningen van Gideon Kiefer vinden hun oorsprong in een experiment dat zijn eigen-ik uit wist en waar gebroken wordt met het verleden. Reflecteren is belangrijk. Het komt erop aan om alert te blijven, ook tijdens die onbewaakte momenten. De schemerzone tussen slaap en bewustzijn is voor de kunstenaar een grote bron van inspiratie. Gideon neemt het woord ‘aanwaaien’ in de mond als we het hebben over het creëren van nieuwe ideeën of composities. Ongrijpbaarheid wordt pas interessant als je – tegen alle verwachtingen in – erin slaagt om binnen dat unieke moment voldoende alertheid te hebben om de ontvangen prikkel even vast te houden. Een voice-recorder op het nachttafeltje, het repetitief herhalen van de opgedane boodschap zijn de voedingsbodem voor de eerste lijnen in het schetsboek dat altijd bij de hand ligt.

Kiefer gaat niet alleen op zoek naar het mooie beeld. Hij voelt zich een eenzame vorser met een harde boodschap. “De vogels in mijn werken zijn eigenlijk waarschuwers. Biologisch stammen ze af van de dinosaurussen. Tegen een apocalyps is niets of niemand bestand, en de geschiedenis herhaalt zich. Het is een waarschuwing voor de wereld die omwille van zijn eigen grootsheidswaanzin er nog altijd van uit gaat dat alles wel goed komt. We denken dat we alles kunnen bijsturen. We denken dat we alles kunnen controleren.” Kiefer refereert in zijn betoog naar de Titanic. “De mens denkt alles aan te kunnen. Niet is minder waar. Weet je, als ik mijn verleden graaf, dan voel ik me eenzaam.“

Gideon mijmert weg. Het wordt stil. Onze blikken dwalen af naar een metalen kast met laden iets verderop. “Laten we het even hebben over de tentoonstelling.” Hij opent de lade. De bodem is volledig bedekt met nieuwe tekeningen. Ze liggen in de wachtkamer om ingelijst te worden. Op dit moment zijn ze nog grijpbaar, voelbaar, puur in hun eenvoud. Eenmaal ze achter het kaderglas verdwijnen, krijgen ze een andere dimensie.

Gideon wijst naar de tekening rechts onderaan de opengetrokken lade: ‘La Siesta Encore’. “Het gebouw op de tekening is een café waar ik samen met een vriend een onderkomen vond. Ik was achttien en we trokken met een paar muzikale vrienden naar Italië. We leefden op straat en wilden eigenlijk Engeland bereiken.” Op de tekening zie ik kleine opgerolde slaapzakken, gps-coördinaten van belangrijke plaatsen. “We wilden The Waterboys ontmoeten, maar we strandden met twee in dit café in Duinkerke. We traden er elke avond op en gingen na het optreden met onze pet rond. Iemand gooide er een stukje hasj in. Ik herkende het niet meteen, dacht dat het een bruine keutel was en wierp het achter mijn rug op de vloer.” Ik bekijk de tekening en lees de tekst: ‘A piece of shit’. Zoals veel van zijn werken, is ook deze tekening sterk autobiografisch.

La Siësta Encore (75dpi)                                               ‘La Siesta Encore’ (2014) © Gideon Kiefer

Ik draai me om en kijk naar de muur waar een grote, nog onafgewerkte tekening hangt. Enkel de onderlagen zijn in lichte grijze tinten aangebracht. Een figuur, aangezet met enkele potloodlijnen, is nauwelijks waarneembaar. Hij neemt een vreemde houding aan en lijkt een balk te gaan bewerken. “Deze tekening is een afgeleide van ‘The Rubbing Performance’”, gaat Gideon verder. Het werk grijpt me vast omwille van zijn thematiek. Ik word meegezogen in die wonderlijke wereld van Kiefer, waar emotie in lege en stille ruimtes amper aanwezig lijkt, waar de personages schijnbaar absurde activiteiten aan het uitvoeren zijn. Niets is minder waar. De delicate grens, de schemerzone waar niets lijkt zoals het is, heeft haar werk opnieuw gedaan.

IMG_3899                                               ‘The Rubbing Performance’ (2014) foto © Cécile & Rosie

De solotentoonstelling van Gideon Kiefer loopt van zondag 28 februari tot en met zaterdag 23 april – Leopoldplaats 12 (1ste verdiep), 2000 Antwerpen – open op donderdag, vrijdag en zaterdag van 13 tot 18 uur (X Marks the Spot 511244284242421)*

*getal refereert naar het gps-coördinaat van deze plaats

Gideon Kiefer wordt vertegenwoordigd door Geukens & De Vil – Contemporary Art, Antwerpen – Knokke – www.geukensdevil.com

 

Hoofdafbeelding ‘Pylons: Radio Live Transmission’ (2014) © Gideon Kiefer

 

 

Categories