CENTRE POMPIDOU xxx

CENTRE POMPIDOU xxx


Volgend jaar in februari viert het Centre national d’art et de culture Georges Pompidou zijn jubileum. Dan zal het precies veertig jaar geleden zijn dat het centrum voor alle vormen van kunst zijn deuren voor het grote publiek opende.

Beaubourg of kortweg Centre Pompidou is een controversieel gebouw. De architecten Richard Rogers (GB) en Renzo Piano (IT) ontwierpen het gebouw zodanig dat het binnenstebuiten lijkt te zijn gekeerd. De gekleurde pijpen staan symbool voor hun interne nutsvoorzieningen. Glazen kokers begeleiden de bezoekers naar de diverse tentoonstellingsruimten, de bibliotheek en cafetaria.

Het beleven van kunst in al haar facetten komt steeds van binnenuit, in analogie met het ontwerp van de architecten. Is het nu theater, dans, muziek of beeldend werk, kunst ontroert, omarmt, klaagt aan of reflecteert. Zonder kunst of cultuur is er gewoon geen geschiedenis.

Op de roltrap in de glazen kokers schuift Parijs langzaam aan mij voorbij. De Eiffeltoren, de daken van het Louvre, de twee torens van de kerk van Saint-Sulpice, de toren van l’Eglise Saint Germain-des-Prés, de gouden koepel van Hôtel des Invalides. Ik ga de tentoonstellingsruimte binnen waar een selectie van de enorme permanente collectie van het Musée national d’art moderne aan het publiek getoond wordt. Het allereerste werk bezorgt me een ‘x-gevoel’. Het is het portret ‘Marguerite au chat noir’ van Henri Matisse. Het jonge meisje kijkt me frontaal aan. Haar blik straalt tederheid en kinderlijke onbevangenheid uit. Op haar schoot ligt een zwarte kat die ondanks het huiselijk tafereel onrustig is. De kleuren lijken primair aangezet, maar verraden door hun eenvoud en lijnvoering het meesterschap van Matisse. Het portret dateert uit 1910, de periode waarin Matisse een hele reeks van portretten schilderde. Marguerite was de onwettige dochter van de schilder en zijn model Camille Joblaud. Hoewel hij met een andere vrouw trouwde, bleef Matisse Marguerite schilderen en werd ze later een van zijn vaste modellen.

IMG_3835

Ik wandel verder. De ene grote naam volgt de andere op. Picasso, Pollock, Mondriaan, Klein, Bacon, Giacometti, Duchamp. De werken trekken mijn aandacht, maar kunnen me niet raken. Ik blijf denken aan het portret van Marguerite en haar zwarte kat.

Het is tijd voor de tweede ‘x’. Ik stap de glazen ruimte van de hoogste verdieping van het gebouw binnen. Parijs ligt letterlijk aan mijn voeten. Het moderne interieur van het restaurant ‘Le Georges’ oogt sober en stijlvol. Witte stoelen, aluminium vloeren en tafels. Op iedere tafel een hoge vaas met een rode roos. Galante dames op hoge hakken en heren in een stijlvol zwart pak flaneren tussen de tafels. Ik bestel le lunch du jour : entrecôte avec pomme Pont Neuf als hoofdgerecht en une assiette de mignardises als dessert. De lunch smaakt overheerlijk, het zicht is adembenemend. In dit huis is tafelen ook een kunst. Als extraatje bestel ik nog een chocolat viennois. Tijd voor de laatste etappe.

IMG_3860   IMG_3847   IMG_3849

IMG_3855   IMG_3853   IMG_3856

Ik stap terug in de glazen koker en de roltrappen brengen mij naar het gelijkvloers. Deze kunsttempel kan ik niet verlaten zonder een herinnering voor thuis. De aankoop van het obligatoire boek. Ik wandel de grote ruimte van de Librairie binnen, duizenden titels, netjes gerangschikt volgens thema, namen en nog eens namen. Ik zie een boek van Marlene Dumas, een van mijn favoriete kunstenaars, een Zuid-Afrikaanse die in Amsterdam woont. En dan overvalt mij plots een gevoel van trots. Een boek van Luc Tuymans, van Michaël Borremans en van Hervé Martijn, Belgische kunstenaars die in deze cultuurtempel hun eigen boodschap mogen uitdragen. Kunst kent geen grenzen.

IMG_3867  IMG_3868  IMG_3871

Voldaan stap ik de Place Georges Pompidou op. Een lange wachtrij beweegt zich als een menselijke ketting over het plein. Tegen een standbeeld zit een man gitaar te spelen. Ik sla de zijstraat in en meng me onder de massa, richting metro.

Le Centre Pompidou is te bereiken via de metro, ligne 11 – halte Rambuteau.

Foto’s © Cécile & Rosie

 

 

+ There are no comments

Add yours